بحران‌های پویا کاتالیزور تغییر (بخش دوم)

بازدیدها: ۱۶

*افزایش سرعت قابلیت‌ بازیابی در شرایط بحرانی. هر ساختاری، اعم از تولیدی یا خدماتی و حتی ساختارهای کلان کشوری، ممکن است با چالش عدم بازخورد یا عدم کارایی کلیه‌ی خدمات به مخاطبین مواجهه شود. از طرفی، با قطع یا تضعیف ارتباطات بین سازمانی، بخشی از فعالیت‌های قبلی که به هر دلیلی (برون­سپاری، تخصص‌­نگری و …) کنار گذاشته شده‌­اند، ممکن است با توجه به نیاز سازمان، پس از آن‌ به نیاز مخاطبین تبدیل شود. از این رو، ممکن است مجموعه­‌ها به بازیابی قابلیت‌­های پیشین و به­‌کارگیری ساختارهای کنارگذاشته‌­شده، روی آورند. این مسئله همچنین به ایجاد ارزش افزوده [بدون صرف هزینه گزاف] کمک شایانی می‌کند.

در شرایط بحرانی، افزایش دسترسی به ظرفیت تولید مازاد در راستای حفظ بقای سازمان بسیار مهم است. بنابراین، مجموعه­‌ها می‌بایست در کمترین زمان به بیشترین نرخ تولید دست پیدا کنند. به همین دلیل است که در شرایط ناپایدار ناشی از بروز بحران، مانند ویروس کرونا، هر مجموعه‌­ای با مدیریت صحیح باید ظرفیت تولید مازاد را در دستور کار خود قرار دهد. اکثر مجموعه‌های تولیدی – صنعتی یا تولیدی – خدماتی، ظرفیت ایجادشده را بعد از خروج از بحران و ثبات ساختار جدید عرضه و تقاضا حفظ می‌کنند و از سرمایه‌­گذاری خود بهره‌وری بهتری به عمل می­‌آوردند.

*افزایش تنوع محصول، خدمات و نحوه برخورد با مخاطبین مجموعه. همان­طور که قبلاً بیان کردیم، حفظ بقای سازمان یا مجموعه برای مدیران اولویت زیادی دارد. یکی از راه­‌کارهای تداوم حیات در شرایط بحرانی، افزایش تنوع سبد محصولات است. این محصولات می‌توانند خدمات و یا نحوه برخورد و مذاکره با مخاطب آن سازمان یا مجموعه باشند که در شرایط حساس و بحرانی در رأس دستور کار مدیران موفق قرار می‌گیرند. در شرایط بحرانی، با بررسی نتایج مطلوب‌تر و عدم سماجت بر تک بعدی­‌نگری می‌­توان به کاهش وسعت بحران کمک شایانی کرد.

*افزایش سرعت رشد در نقاط ضعف سیستم. هر جامعه‌­ای [ولو خرد یا کلان] تا در شرایط غیرعادی قرار نگیرد، به نقاط ضعف یا قوت خود پی نمی‌برد. از این رو، در مواجهه با بحران، به­‌ویژه بحران‌های پویایی مانند کرونا، اتخاذ تصمیم‌های مناسب در راستای کنش‌های همراه با بحران، نقاط ضعف سیستم را به‌­سرعت هویدا می­‌کند، مدیران ارشد جامعه می‌بایست در کمترین زمان ممکن، با حذف نقاط بحرانی و تقویت نقاط ضعف، به حیات مجموعه خود ادامه دهند.

*افزایش سرعت رشد زیر مجموعه‌ها و شاخه‌های یک مجموعه. در شرایط بحرانی، مسلماً هر جامعه‌ای [سوای پیشرفته و متمدن بودن آن]، در بخشی از ساختارهای زیرین خود دچار مشکل می‌شود، حتی گاهی کل جامعه، که توان مناسبی برای تحمل شرایط بحرانی ندارد و پیش از این با اشغال فرصت‌های پیشرفت [برای دیگر زیر شاخه‌ها] امکان بالندگی را از کل سیستم گرفته بود، نیز دچار بحران‌­زدگی می‌کند. در چنین شرایطی، مجموعه‌های کوچک­تر و زیرین، با قابلیت و سلامت ساختار خود، در صورت رؤیت فرصت رشد و بالندگی وارد عرصه می­‌شوند و با ارتقای خود به­‌سرعت به احیای کل جامعه کمک می‌کنند.

*افزایش سرعت رشد مجموعه‌های دانش‌بنیان با ساختار سیستمی سالم. همان­طور که پیش از این گفتیم، از پیامدهای شرایط بحرانی، حذف یا تعدیل مجموعه‌­هایی است که ساختار مناسبی در سیستم خود ندارند و در شرایط بحرانی با چالش‌های عظیمی روبرو می­‌شوند. با کم­رنگ­ شدن حضور این مجموعه­‌ها، فرصت رشد سریع برای مجموعه‌هایی با ساختار مناسب و دانش‌­بنیان به­‌سرعت فراهم می‌شود. به­‌علاوه،­ با استفاده از محصولات و خدمات مجموعه‌های دانش‌بنیان در راستای رفتار کنش‌گرایانه در شرایط بحرانی، برون­‌رفت از این وضعیت بسیار ساده‌تر و سریع‌تر اتفاق می‌افتد، برای مثال، در بحران کنونی کرونا، حضور محصولات دانش‌بنیان در تضعیف وضعیت این بیماری بسیار مؤثر بوده است. از طرف دیگر، شرکت‌ها و مجموعه‌های دانش‌بنیان، چون براساس یک آگاهی رشد کرده‌اند، از ساختار و چیدمان سیستمی سالم‌تری برخوردار هستند. این مسئله در تأیید و بقای این مجموعه‌­ها [در بحران‌های دیگر] و تأثیر آن­ها بر سلامت کل جامعه اهمیت زیادی دارد.


نویسنده:  سید میلاد حسینی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *