بزرگداشت روز حافظ

بازدیدها: ۱۷

بر سر تربت ما چون گذری همت خواه                              که زیارتگه رندان جهان خواهد بود

شاید برای ما ایرانیان همه روزها باید روز حافظ باشد. او معاصرترین شاعر در زندگی ماست. منشور رنگ شعر او آیینه‌ای است که خودمان و حسرت‌ها و امیدها و آرزوهایمان را در آن می‌بینیم. او زبان غیب برای ماست. با شعرش فال می‌گیریم. فال‌هایمان را نیز غالباً به مراد دلمان تعبیر و تفسیر می‌کنیم. انگار شعر او پشتیبان عاطفی ملت ترس خورده ما در تاریخ پر از تزلزل و ناامنی و آشفتگی‌اش بوده است. حافظ به ما پر پرواز در آفاق زوایای نزیسته زندگی را می‌دهد. آزادی انتخاب را برایمان به رسمیت می‌شناسد. دور از دسترس نیست. با او می‌توان پا در زمین داشت اما نگران صفیری بود که از کنگره عرش می‌زنندمان. زندگی خاکستری را برای خود و برای فرزندان عصیان زده آدم به رسمیت می‌شناسد. مثل ما آدم‌های معمولی میل مبهم هوس در او زبانه می‌کشد و خاطرش به هزاران گنه وسوسه می‌شود. اما او با این موقعیت متناقض‌نما کنار می‌آید. تناقض‌های روح و دل پشتش را نمی‌شکند. به ما راهی را نشان می‌دهد که خدا و خرما را با هم داشته باشیم. حافظ شاعر زندگی است. شاعر زندگی انسان ایرانی است، با همان پیچیدگی‌ها و با همان سادگی‌های زنگی ایرانی. او را می‌شناسیم و نمی‌شناسیم. همانطور که خودمان و کشورمان و مردممان را می‌شناسیم و نمی‌شناسیم. او مبهم است. مثل راه گنج که بر همه کس آشکار نیست. قرن‌هاست شعرش را همچون ورقِ زر دست به دست می‌برند و همه طوطیان هند از قند شعرش شکرشکن می‌شوند. حافظ شیرازی برای ما ایرانی‌ها فقط یک شاعر نیست؛ او نماد زندگی و هویتِ ما هم هست. حافظ حکم یکی از اعضای خانواده‌مان را دارد و کسی است که در شادی‌ها و جشن‌هایمان، ما را به غزلش مهمان می‌کند.

می‌دمد هر کسش افسونی و معلوم نشد                                که دل نازک او مایل افسانه کیست

بیستم مهر، زاد روز لسان الغیب «حافظ شیرازی» بر عموم عاشقان شعر و ادب گرامی باد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *