گرامیداشت روز تربیت بدنی و ورزش

بازدیدها: ۳۰

تن زنده والا به ورزندگی است                                     که ورزندگی مایه‌ی زندگی است

به ورزش گرای و سرافراز باش                                 که فرجام سستی سرافکندگی است

ز ورزش میاسای و کوشنده باش                                  که بنیاد گیتی به کوشندگی است

دانش و زیبایی در تندرستی است و یکی از راه‌های تندرستی، ورزش است. از این رو، نباید به سبب داشتن گرفتاری‌های عادی روزانه، از آثار مثبت و پایدار ورزش در ایجاد روحیه‌ای شاداب، سرزنده و حرکت آفرین به سوی موفقیت‌ها غافل شویم و روزانه دست کم چند دقیقه‌ای نرمش و ورزش نکنیم.

روز تربیت بدنی و ورزش که همه ساله از ۲۶ مهر تا دوم آبان به منظور آشنایی جامعه با اهمیت و اثرات کاربرد ورزش در زندگی فردی و اجتماعی، اشاعه و توسعه و ترویج ورزش در خانه و خانواده و هدایت و ارشاد جامعه به ورزش‌های همگانی برگزار می‌شود. ورزش و فعالیت فیزیکی در سلامت روان نیز مؤثر است. مطالعات نشان می‌دهد که موارد افسردگی، اضطراب و غیره در اثر فعالیت فیزیکی بهبود یافته و ورزش به عنوان یک عالم حمایتی در درمان بیماری روانی پذیرفته شده است.

ورزش و فعالیت جسمانی به همراه رژیم غذایی مناسب، عدم استعمال مشروبات الکلی و دخانیات و انجام مراقبت‌های دوره‌ای، در پیشگیری از بیماری‌ها و رسیدن به بالاترین سطح سلامتی و بازدهی اقتصادی و اجتماعی نقش دارند. ورزش‌های سبک مانند پیاده‌روی، باعث مصرف انرژی شده و سهم بسیار مهمی در کنترل وزن و کاهش چربی در بدن دارد. همچنین فعالیت فیزیکی سبک و منظم از طریق تقویت کارکردهای ایمنی، باعث افزایش سطح فعالیت سیستم ایمنی در بدن شده و در پیشگیری از سرطان مؤثر می‌باشد.

تاریخچه ورزش در ایران

در میان کشورهای مشرق زمین، ایران، تنها کشوری بود که در نظام تعلیم و تربیت خود، بیشترین اولویت را به تربیت بدنی و ورزش می‌داد. ورزش در ایران، در آداب، سنت‌ها، فرهنگ و اخلاق ایرانیان ریشه دارد. آنها، تربیت بدنی را وسیله نیرومندی و نیرومندی را برای دست‌گیری ناتوانان و نه برای زورگویی و ماجراجویی می‌دانستند و ناتوانی و سستی را مایه ناراستی می‌پنداشتند. به عقیده آنان، زندگی بهتر، سلامت جامعه و توسعه و پیشرفت، به عقل سالم و بدن سالم نیاز دارد. در یکی از کتاب‌های باستانی آمده است: ورزش در ایران باستان، با هدف سلامت، شادابی و آماده بودن برای دفاع از وطن پا گرفت و هدف اصلی آن، تربیت جوانان بود. تیراندازی، کوه‌نوردی، شمشیرزنی، دو، اسب دوانی، شترسواری، ارابه رانی، مشت زنی، شنا، چوگان و کشتی، در این مرز و بوم رواج داشت. پارسیان، شکار و شکارگاه را آموزشگاه حقیقی جنگ می‌پنداشتند و جوانان پارسی در شکار، سحرخیزی، بردباری در راه رفتن و دوندگی و تیراندازی، آمادگی روحی و چابکی را فرا می‌گرفتند.

ورزش و رشد اخلاق

ورزش در مفهوم کلی سبب ارتقای اخلاق و منش افراد می‌شود. در واقع، ارتباط روشنی میان بازی‌های گروهی و رشد و تکامل اخلاق وجود دارد. بنابراین، ورزش به توانایی و قابلیتی می‌انجامد که تعاون و همکاری را تقویت می‌کند. افزون بر آن، ویژگی‌هایی مانند بزرگواری، شجاعت، استواری و ثبات قدم می‌تواند از راه ورزش گسترش یابد. همچنین فرد در صورت لزوم می‌تواند در دفاع از کشور یا در خدمت به جامعه مؤثر واقع شود. مسلمانان می‌توانند با پیروی از آموزه‌های الهی، به ورزش‌ها و تفریح‌های سالم و مفید بپردازند و جسم و جان را از آلوده شدن به گناهان و پستی‌ها در امان نگه دارند و زمینه شادابی و پویایی را در خویشتن فراهم آورند. ورزش افزون بر تقویت بنیه فردی، بنیه اجتماعی فرد را نیز تقویت می‌کند و ویژگی‌های پسندیده اخلاقی فردی و اجتماعی او از جمله همکاری، افزایش اعتماد به نفس، دستگیری از ناتوانان، گذشت و جوان مردی را بارور می‌سازد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *