گروه بین المللی بحران

بازدیدها: ۸۰

تاریخچه گروه بین المللی بحران

گروه بین المللی بحران در سال ۱۹۹۵ به عنوان یک سازمان غیر دولتی بین المللی به ابتکار گروهی از شخصیت‌های شناخته شده ورای اقیانوس اطلس در واکنش به شکست جامعه بین المللی در پیش‌بینی و پاسخگویی به تراژدی‌های اوایل دهه ۹۰ در سومالی، رواندا و بوسنی تأسیس شد.

گروه بین المللی بحران (International Crisis Group به اختصار ICG) اوایل دهه ۹۰ تأسیس شد. مؤسسین این گروه عبارتند از مورتون آبراموویتز (Morton Abramowitz)، سفیر سابق ایالات متحده در ترکیه و تایلند و رئیس بنیاد کارنگی برای صلح بین المللی، لرد (مارک) مالوچ براون (Lord (Mark) Malloch-Brown)، معاون سابق دبیر کل سازمان ملل متحد و مدیر برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) و نیز سناتور جرج میشل (George Mitchell). دفتر مرکزی گروه بین المللی بحران در بروکسل پایتخت بلژیک قرار دارد. این سازمان همچنین دارای دفاتر یا نمایندگی در نقاط زیر است:

ابوجا، بانکوک، پکن، بیروت، بیشکک، بوگوتا، قاهره، داکار، غزه، اسلام آباد، استانبول، بیت المقدس، ژوهانسبورگ، کابل، لندن، مکزیکو سیتی، نایروبی، نیویورک، سئول، تفلیس، طرابلس، تونس و واشنگتن دی سی.

تحلیلگران میدانی گروه بحران کشورهای زیر را تحت پوشش قرار می‌دهند:

افغانستان، الجزایر، ارمنستان، جمهوری آذربایجان (از جمله قره باغ)، بنگلادش، بوسنی و هرزگوین، بورکینافاسو، بوروندی، کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی، چین / ژاپن، کلمبیا، ساحل عاج، قبرس، جمهوری دموکراتیک کنگو، مصر، اریتره، اتیوپی، گرجستان، گواتمالا، گینه، گینه بیسائو، اندونزی، ایران، عراق، رژیم صهیونیستی ، فلسطین، اردن، قزاقستان، کنیا، قرقیزستان، لبنان، لیبی، ماداگاسکار، مالی، مکزیک، میانمار، نپال، نیجر، نیجریه، شمالی کره، پاکستان، فیلیپین، روسیه (قفقاز شمالی)، سومالی، کره جنوبی، سودان جنوبی، سریلانکا، سودان، سوریه، تاجیکستان، تایلند، تونس، ترکیه، ترکمنستان، اوگاندا، ازبکستان، ونزوئلا، یمن و زیمبابوه.

گروه بین المللی بحران، یک سازمان غیر انتفاعی، غیر دولتی و مستقل است که متعهد به جلوگیری و حل و فصل درگیری‌های مرگبار می‌باشد. گروه بین المللی بحران در انتخاب رویدادها و موقعیت‌هایی که می‌بایست تحت پوشش قرار بگیرند شماری از مؤلفه‌ها را در نظر می‌گیرند که عبارتند از جدیت یک موقعیت اعم از این که بتواند باعث افزایش سطح فهم و پاسخگویی بین المللی شود، افزایش منابع مالی لازم برای انعکاس بهتر رویدادها فراهم آورد و نهایتاً امنیت کافی برای حضور در عرصه درگیری فراهم باشد. تحلیلگران گروه بحران عمدتاً از دیپلمات با تجربه سابق، روزنامه نگاران، دانشگاهیان و کارکنان سازمان‌های غیر دولتی تشکیل شده است که اغلب از کارشناسان برجسته جهانی در حوزه تخصصی خود می‌باشند. از ۱۱۶ شغلی در سال ۲۰۱۴ در این مؤسسه تعریف شده بودند، ۶۳ مورد در ۲۶ نقطه مختلف از جهان مستقر می‌باشند و بقیه در دفتر مرکزی بروکسل و دیگر دفاتر کلیدی منطقه کار می‌کنند.

امنیت کارکنان توسط یک تیم امنیتی دائمی تأمین می‌شود. در تهیه پیش‌‌نویس اولیه گزارشات و مقالات، تحلیلگران میدانی با مدیران برنامه منطقه‌ای همکاری می‌کنند. گروه بحران در خصوص رویدادهای مربوط به تحولات اتحادیه اروپا و ناتو از تیم پژوهشی و پشتیبانی خود در بروکسل و در خصوص تحولات مربوط به آمریکا و سازمان ملل از تیم‌های مستقر در واشنگتن و نیویورک بهره می‌برد. گروه بین المللی بحران همچنین دارای دفاتری در پکن، استانبول، ژوهانسبورگ، نایروبی و … می‌باشد. مخاطبان گزارش‌ها و مقالات این گروه افرادها و نهادهای برجسته زیادی از جمله وزرای دولت‌ها، روسای سازمان‌های بین المللی، دیپلمات‌ها و مقامات برخوردار از نقش‌های کلیدی و روزنامه نگاران و همچنین نزدیک به ۲۰۰ هزار نفر مشترک آنلاین می‌باشند. گروه بحران رویکرد خود در برخورد با رویدادها و تحولات را بر پایه سه عنصر اساسی پژوهش‌ها و تحلیل‌های میدانی کارشناسی، تجویزهای سیاسی عملی و پشتیبانی مؤثر و سطح بالا قرار می‌دهد.

کارکنان:

رئیس و مدیرعامل: ژان ماری گِهانو (Jean-Marie Guéhenno)

ژان ماری گِهانو از سال ۲۰۱۴ رئیس و مدیرعامل گروه بین المللی بحران می‌باشد. قبل از آن وی استاد دانشگاه کلمبیای آمریکا و مدیر مرکز حل تعارضات بین المللی در مدرسه امور بین الملل و عمومی بوده است. او همچنین عضو برجسته غیر مقیم موسسه بروکینگز می‌باشد. در سال ۲۰۱۲ او به سمت معاون فرستاده مشترک ویژه سازمان ملل متحد و اتحادیه عرب در امور سوریه منصوب شد. بین سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۸ ژان ماری گِهانو به عنوان معاون دبیر کل سازمان ملل متحد برای عملیات حفظ صلح و نیز بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ به عنوان رئیس مؤسسه آموزش عالی دفاع ملی فرانسه خدمت کرده است.

هیئت امناء:

ریاست هیئت امناء گروه بین المللی بحران به طور مشترک در اختیار لرد (مارک) مالوچ براون (Lord (Mark) Malloch-Brown)، معاون سابق دبیر کل سازمان ملل متحد و مدیر برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) و غسان سلامه، رئیس مدرسه امور بین الملل پاریس. این هیئت همچنین دارای یک نایب رئیس می‌باشد؛ آیو اوبه (Ayo Obe)، مقاله نویس و مجری تلویزیون در نیجریه.

دیگر اعضاء هیئت مدیره:

  • مورت آبراموویتز (Mort Abramowitz) معاون سابق وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا و سفیر آن کشور در ترکیه.
  • فولا آدِئولا (Fola Adeola) موسس و رئیس بنیاد FATE
  • علی الشیهابی (Ali al Shihabi) نویسنده؛ موسس و رئیس سابق بانک سرمایه گذاری Rasmala
  • سلسو آموریم (Celso Amorim) وزیر سابق روابط خارجی و دفاع برزیل
  • هوشنگ انصاری (Hushang Ansary) رئیس گروه مشاور سرمایه گذاری Parman
  • نیهم بارنِئا (Nahum Barnea) ستون نویس سیاسی در اسرائیل
  • کیم بیزلی (Kim Beazley) رئیس موسسه استرالیایی امور بین الملل؛ معاون سابق نخست وزیر استرالیا و سفیر استرالیا در آمریکا
  • کارل بیلت (Carl Bildt) نخست وزیر و وزیر امور خارجه سابق سوئد
  • اِما بونینو (Emma Bonino) وزیر امور خارجه سابق ایتالیا و کمیسر اروپا برای کمک‌های بشردوستانه
  • لخدر براهیمی (Lakhdar Brahimi) وزیر امور خارجه سابق الجزایر
  • چریل کارولس (Cheryl Carolus) کمیساریای عالی سابق آفریقای جنوبی در بریتانیا و دبیر کل کنگره ملی آفریقا
  • ماریا لاوانوس کاتایی (Maria Livanos Cattaui) دبیر کل سابق اتاق بازرگانی بین المللی
  • وسلی کلارک (Wesley Clark) فرمانده عالی سابق ناتو
  • شیلا کورونل (Sheila Coronel) استاد دانشگاه کلمبیا آمریکا
  • فرانک جیسترا (Frank Giustra) رئیس و مدیر عامل شرکت مالی Fiore
  • ولفانگ ایشینگر (Wolfgang Ischinger) رئیس کنفرانس امنیتی مونیخ؛ معاون سابق وزیر امور خارجه آلمان و سفیر در انگلستان و ایالات متحده
  • یوریکو کاواگوچی (Yoriko Kawaguchi) وزیر امور خارجه سابق ژاپن
  • ویم کوک (Wim Kok) نخست وزیر سابق هلند
  • آندره کورتیونوف (Andrey Kortunov) مدیر کل شورای امور بین الملل روسیه
  • ویم کوک (Wim Kok) رییس جمهور سابق شیلی

    فهرست اندیشکده‌های خارج

    فهرست اندیشکده‌های ایران


    گردآورنده: سعید دهقانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *